چه قدر فاصله اینجاست بین آدمها

چه قدر عاطفه تنهاست بین آدمها

کسی به حال شقایق دلش نمی سوزد

و او هنوز شکوفاست بین آدمها

کسی به نیت دل ها دعا نمی خواند

غروب زمزمه پیداست بین آدمها

چه می شود همه از جنس آسمان باشیم

طلوع عشق چه زیباست بین آدمها

تمام پنجره ها بی قرار بارانند

چه قدر خشکی و صحراست بین آدمها

به خاطر تو سرودم چرا که تنها تو

دلت به وسعت دریاست بین آدمها

دعا مي كنم كه هيچگاه چشمهاي زيباي تو را

                        در انحصار قطره هاي اشك نبينم

         و تو برايم دعا كن ابر چشم هايم هميشه براي تو ببارد

        دعا مي كنم كه لبانت را فقط در غنچه هاي لبخند ببينم

                و تو برايم دعا كن كه هر گز بي تو نخندم

                                دعا مي كنم

           دستانت كه وسعت آسمان و پاكي دريا و بوي بهار را دارد

                     هميشه از حرارت عشق گرم باشد

                             و تو برايم دعا كن

           دستهايم را هيچگاه در دستي بجز دست تو گره ندهم

                         من برايت دعا مي كنم

             كه گل هاي وجود نازنينت هيچگاه پژمرده نشوند

             براي شاپرك هاي باغچه ي خانه ات دعا مي كنم

                كه بال هايشان هرگز محتاج مرهم نباشند

             من براي خورشيد آسمان زندگيت دعا مي كنم

             هيچگاه غروب نكند  پس برايم دعا كن ، دعا كن

             كه خورشيد آسمان زندگيم هيچگاه غروب نكند

زندگیِ من آرام می گذشت.

همین!